skip to Main Content
tussenstop | foto | ra van der hoek

vastgelopen

Terwijl ik nog slaap ben ik in wakkere toestand met een enorm schip gestrand op de Noordpool. Het is warm, er heersen tropische temperaturen. Ik zie allemaal bekende gezichten aan boord, maar ik weet eigenlijk niet precies wie deze mensen zijn. Ook al herinner ik me geen namen, het geeft toch een vertrouwd gevoel om verwante zielen om me heen te hebben. Om niet helemaal alleen op de warme Noordpool te zijn gestrand. Ik maak me niet druk over het feit dat ons schip niet meer kan varen.

Als ik over de reling kijk, zie ik meteen een hertdiertje op de uitgestrekte zandvlakte, waar kortgeleden nog het water was. Een schattig miniatuur hertje met een bleek gewei. Ik blijf kijken en zie hoe het hertje verandert in een dennentakje met heel veel ogen. Het takje zweeft boven de drooggevallen zeebodem. Ik weet zeker dat dit een Yokai is, het takje met heel veel ogen zweeft geheimzinnig voor de boeg van ons schip. Het is inmiddels een beetje mistig aan het worden, maar het zwevende takje blijft goed te zien.

De aanblik van de goedaardige dennentak Yokai met heel veel ogen stelt me op mijn gemak. Ik ben blij. Het dennentakje heeft een heldere, wakkere, sprekende blik.

Ik slaap nog, maar word met een merkwaardig goed gevoel wakker. Ik noteer de droom op mijn ipad met mijn Apple Pencil. Ik maak er een tekening bij van het krachtige dennetakje met ogen.

Een half jaar later komt ineens de notitie voorbij op mijn beeldscherm. Het getekende dennentakje kijkt mij aan met heldere ogen en als bij toverslag maakt het avontuur op de Noordpool me weer helemaal blij. Ik zie de gebeurtenis weer levendig voor me. Het vastgelopen schip, de verwante zielen, het hertdiertje, het dennentakje met ontelbare ogen, het wonderlijke gevoel.

Dit kan toch geen droom zijn geweest, want het zit nog zo vers in mijn geheugen.
Hoe kwam dit avontuur in het zelfde soepel rollende herinneringenlaatje terecht als ingrijpende gebeurtenissen uit het ‘echte’ leven?

Back To Top