Ga naar hoofdinhoud

 

Hoe is het lang geleden allemaal begonnen?
Je kwam in 1989 van de academie en ging aan de slag?

Na mijn terugkeer uit Kopenhagen scheurde, vouwde en schilderde ik op Deens papier. Een galerie in Leeuwarden, Galerie Eewal, omarmde mijn experimenten meteen en bijna als vanzelfsprekend werd elke nieuwe aanvoer tentoongesteld. Zo was ik verzekerd van een podium met een achterban van enthousiaste verzamelaars. Meer plekken volgden. Maar met de jaren stagneerde de stroom. Ik wilde gehoor geven aan mijn behoefte aan verdieping. Ik begon in 2003 te werken onder pseudoniemen en verzamelde mijn alter ego’s in dutchnoodles. Een fictief collectief van een kunstenaar die zichzelf verdriedubbelde. Dat gaf me de mogelijkheid andere dingen te doen zonder dat mijn naam daaraan kleefde. Ik kon nu een alter ego laten spelen met stenen die ik op het strand had gevonden. En een andere alias laten stoeien met varianten op haiku. In 2019, dertig jaar na de academietijd heb ik het roer echt drastisch omgegooid. Ik besloot helemaal te stoppen met schilderen. Het begin van een nieuw tijdperk. Mijn studio is nu een rugzak waar een camera in past en ik teken op een iPad. Wel heb ik altijd notitieboekjes om me heen, ik moet nog steeds van alles noteren.


Waar komt die interesse vandaan? En wat noteer je dan?

 

Zolang ik me kan herinneren is notities maken belangrijk. Voor mij was het aantrekkelijker dan spelen met speelgoed of rondhangen met leeftijdgenoten. Ik tekende lijnen, letters, figuren. Met behulp van de verbeelding opende zich een breder perspectief en leek ik grip op het bestaan te krijgen waarin ik me vaak een buitenbeentje voelde. Zodra ik kon lezen en schrijven, dus ongeveer vanaf mijn zesde, dompelde ik me onder in de stripverhalen van de jaren zestig, waarin ik opgroeide. Met mijn moeder verbleef ik in de zomervakanties aan de Belgische kust. België was een stripverhalen paradijs. Mijn moeder kocht die stripalbums ruimhartig voor mij, waarvoor ik haar heel dankbaar ben. De combinatie van getekend beeld en taal gaf me een zee van ruimte en mogelijkheden. Ik noteerde alles wat er maar in mijn kinderhoofd op kwam, en overgoot dat met een laagje fantasie. Ik had een klassieke blauwe bic-balpen en een kladblok. Als het blok nog vers was, dan veerde de balpen heel lekker op het papier. Liefst zat ik dan ergens verborgen met mijn schrijfspullen. Onder een tafel of als stille passagier op de achterbank bij mijn ouders in de auto. Ik begon schrijfsels te publiceren in de jaren negentig. Ik schreef en tekende onder andere wekelijks een column voor een dagblad.

Nu werk je dus hoofdzakelijk met de camera. Kun je vertellen hoe je daar mee bezig bent?

Ik wil maken vanuit een stroom die mijzelf te boven gaat, door met al mijn aandacht aanwezig te zijn. Zo sta ik in dienst van wat zich aandient. Ik heb vooraf nooit een plan. Als mijn blik ergens door wordt geraakt dan bepaal ik mijn compositie. Op onbeduidende plekken in de buurt van mijn woonomgeving, waar je misschien niet direct verwacht iets te vinden dat het vermelden waard is. Ik werk ook heel graag in Denemarken, waar strandjes met kabbelend water en met stenen zijn. De magie zit ‘m in het aandachtig zijn en niet zozeer in de locatie.

Wat is daarbij je drijfveer?

De voortdurende verandering in onszelf en in alles om ons heen en het niet kunnen controleren. Hoe we met een open vizier, met een open hart ons een weg kunnen banen. Dat is wat me drijft. Het gaat over steeds opnieuw in- en uit ademen, afstand nemen van jezelf, het grotere geheel ervaren. Een tuin bezoeken, je verbonden voelen.’

Een tuin bezoeken? Moeten we je werk dan zien als een tuin?

Nou, dat zou heel mooi zijn. De assemblages, samengesteld uit stenen die ik heb verzameld vullen de beelden die digitaal tot stand zijn gekomen aan. Op die manier klopt de vergelijking met een tuin wel. De steenobjecten helpen de focus op een fotowerk te verscherpen en geven de suggestie van een ruimere context.

 

 

Neem gerust contact op als je meer informatie wilt.

Naast het werk als kunstenaar is Ra van der Hoek artistiek leider en tentoonstellingsmaker voor De Utrecht in Leeuwarden.

 

photography | fotowerken

Gaat de carrousel te langzaam? Klik dan op een van de afbeeldingen en blader zelf verder…

drawings | tekeningen
"I have nothing to report, my friends. If you want to find the meaning, Stop chasing after so many things" -Ryokan, 18e eeuw, Japan
Back To Top