mysterie

Het is heel belangrijk anders te gaan denken en de waarheid der vergankelijkheid te accepteren.
-Shunryu Suzuki, uit: Zen-begin.

De Noordse Stormvogel licht een deksel in mij op. Heel onverwacht. De vogel is een verschijning die zich niet opdringt. In de bulderende Noord Atlantische Oceaan beweegt hij zich stil en als vanzelf. Vloeiend en net zo stil word ik meegenomen. Mijn deksel zit ineens even wat losser, zeg maar.

De Fulmarus Glacialis wordt op de Færøer eilanden ‘zeepaard’ genoemd. Een passende naam voor een mysterieus wezen in een kosmisch landschap. Boven en onder en zover het oog reikt bestaat de wereld uit water. Hier krijgen mijn mensenogen geen grip. Ook geen grip op be-grip binnen de cellen van mijn dualistische brein. Longen en kieuwen, je leert de ademhalingsorganen wel in de biologieles. Maar wat hier zwemt, zweeft, leeft en zich geeft, lijkt als één orgaan te ademen.

Veel zuidelijker kabbelt de Deense zee mijn hart en vaten binnen. Op een stil strandje ademt, watertrappelt, vliegt, hipt en foerageert een compleet in elkaar grijpend wonder. Expressieve silhouetten bewegen kalm tussen avondschitteringen op het water. Langzaam onder water verdwenen stenen laten bij eb opnieuw hun glimlach zien. Een glibberig landingsplatform voor vogelteentjes wordt onzichtbaar uit het water getakeld. Als ik goed luister hoor ik heel zacht het piepen van katrollen.

Het Deense woord voor vogel klinkt licht, wendbaar, luchthartig. Het woord fugl spreek je uit als het engelse fool, maar dan langer. Foool.

de wind trekt aan als
de aalscholvers hun kleren
te drogen hangen