lens beest

Schilderen is voor de gelukkige schilders een kurkentrekker om de geest uit de fles te bevrijden. Het kan magisch zijn. Schilderen is als een confronterende spiegel zo groot als het Victoriameer, als een mega cadeau dat je nauwelijks kunt omvatten, met een lint eromheen van puur goud. Het is een prachtig voertuig naar een niet gezochte droombestemming. En dan tegelijkertijd als ’thuiskomen’.

Maar alleen als je de reis in opperste concentratie kunt maken. Als je de alertheid hebt om de kilometerpaaltjes een voor een op te merken. Alle tijd van de wereld om de hobbels in het wegdek bewust te voelen. Als je echt alle details kunt registreren van de rit. Continue onderzoekend uit het raam kunt kijken om het landschap langzaam te zien veranderen. De reis ten volle reizen, dat is schilderen.

Ik ontdekte dat mijn reis-van-het-schilderen begon te haperen. Er was teveel vertraging. Het was alleen al een klus om mijn bagage bijeen te houden. Ik wist soms niet eens precies meer waar ik was. De kurkentrekker brak. De geest zat muurvast in de fles.

Een oude liefde zorgde in het jaar 2019 op het juiste moment voor een welkome wending. Fotografie en ik hadden altijd al een klik. Een digitale camera bestormde mijn innerlijke sensor die nog bol stond van beelden die niet verder konden. Dat lens beest (lees: lens-based) werd in een klap alles tegelijk. Trein en auto, ezel en paard, verf en doek, steeds verder op weg zijn en tegelijkertijd heel lekker thuiskomen.
Balken, hinniken, plukken, roeren, schuren, schurken, rijpen, drogen. Dat doet nu een camera samen met mij. Ik druk op geavanceerde knopjes en draai aan een klein, gevoelig radertje. Beelden van licht boren zich in de kurk.

“painting is damned difficult -you always think you’ve got it, but you haven’t” – Paul Cezanne