skip to Main Content
Gietijzer

gietijzer

Schilderen is geweldig! Met doodgewone verf uit tubes en knijpflessen een wereld neerzetten die zichtbaar maakt wat er als troebele soep verborgen zit in de gietijzeren pan van je lijf, je hart en je ziel.
Niet om de wereld iets te laten zien. Niet omdat je iets te vertellen hebt. Maar puur om het verbeelden.

Schilderen is voor de gelukkige schilders een kurkentrekker om de eigen geest uit de fles te bevrijden. Dat kan en het werkt. En het is magisch. Schilderen is als een confronterende spiegel zo groot als het Victoriameer, als een levensgroot cadeau dat je niet kunt omvatten, met een lint eromheen van glimmend goud. Het is een prachtig voertuig en tegelijk een droombestemming. Een heel ver weg zijn en een thuiskomen.

Maar alleen als je de reis in opperste concentratie kunt maken. Als je de tijd hebt om de kilometerpaaltjes een voor een te tellen. Alle tijd van de wereld om de hobbels in het wegdek bewust te voelen. Als je echt alle details kunt registreren van de rit. Continue onderzoekend uit het raam kunt kijken om het landschap langzaam te zien veranderen. Niet intussen een boek moeten lezen, op je laptop willen werken of met je hoofd in je smartphone zitten. Reis de reis, dat is schilderen. En ik reisde de reis niet meer. De kurkentrekker brak. De geest zat muurvast in de fles.

Een oude liefde zorgde op het juiste moment voor een doorbraak. Fotografie. We hadden altijd al een klik. Een beestachtige camera bestormde mijn beeldensoep en werd in een klap alles tegelijk. Ezel en paard, verf en doek.
Balken, hinniken, roeren, schuren, schurken, trekken, drogen. Dat doet nu een fototoestel op mijn aanwijzingen. Ik draai aan knoppen en stel schuifjes bij. Beelden van licht boren zich voorzichtig in de kurk.

“painting is damned difficult -you always think you’ve got it, but you haven’t” – Paul Cezanne

Back To Top