twintig minuten

We waren begonnen aan een wandeling rondom de gekleurde vulkaan. Ik had mijn camera in de auto gelaten, op verzoek van mijn vriendin. Zonder die camera tussen ons in, konden we samen de berg op en top ervaren. Twee jaar daarvoor hadden we dezelfde wandeling al eens gemaakt. Tijdens een storm, we moesten ons toen schrap zetten. Nu het andere uiterste, het was bijna windstil. Montaña Colorada is een soort toverbal, na elke stap verandert het landschap. Steeds komen er andere smaken tevoorschijn. Ook de wolken veranderen mee. Alsof ze een spel met je spelen en je meetrekken, de vulkaan rond. Een wandeling die geen twee keer hetzelfde is. Je hoeft geen hellingen te hebben geoefend in de sportschool of klimwanden geprobeerd. Er loopt een goed begaanbaar slingerpad om de vulkaan heen. Je kunt bovendien niet verdwalen, want je eindigt weer waar je begon.

Terug bij de auto verlangde ik intens naar nog zo’n wandeling, maar nu mét camera. Al kon ik maar een klein stukje overdoen. Alleen het begin. Een half uur? Hmm, twintig minuten. Oké twintig minuten dan. Mijn vriendin bleef bij de auto achter en ik nam de helling bij het beginpunt nu wat sneller. Twintig minuten mocht ik met mijn camera het begin van de wandeling rond de vulkaan overdoen. Na tien minuten was ik bij het gedeelte van de berg dat mij kippenvel bezorgt. De kleuren, de tonen, de klanken. De kleine bergjes brokstukken van het fijnere vulkanisch gesteente. Hier en daar mosachtig pluis.