skip to Main Content
Architect
Tadao Ando's paviljoen voor de Langen Foundation in Hombroich. Foto: Ra van der Hoek

architect

Een boek of film kan ontroeren. Hetzelfde met een schilderij of een foto. Maar hoe zit dat met een gebouw? Ik heb een paar prachtige boeken over het werk van de Japanse architect Tadao Ando. Ik zag een documentaire over zijn bureau en werkwijze.  Ando stond al op grond van de afbeeldingen in de boeken en de videobeelden die ik heb gezien met overtuiging in mijn top 3 van favoriete architecten. Ik kende zijn werk toen ik voor het eerst een gebouw van hem binnenstapte. Ik was goed voorbereid zou je kunnen zeggen. Toch hakte de ervaring, fysiek omringd te zijn door het gebouw er flink in. Het gebouw overweldigde op een geloofwaardige manier. Gebouw, omgeving en ik, een mens, alles viel samen. Ik was ontroerd! Dit speelde zich drie jaar geleden af  in Ando’s in 2004 geopende museum voor de Aziatische kunstcollectie van de Langen Foundation in Hombroich. Het gebouw raakte me diep. Een gevoel dat me tegelijkertijd verwarde. Nooit eerder werd ik getroffen door een ruimte. De manier waarop het licht naar binnen viel, de wijze waarop het gebouw verweven was met de parkachtige omgeving, de schoonheid en zachtheid van beton, de weerspiegeling in het water. De eenvoud van een doos van glas, geplaatst over een doos van beton. De stilte en rust die het uitstraalde. Al die ingrediënten bij elkaar, de poëzie, de vanzelfsprekende kracht. Daar zijn, op die plek, op dat moment. Alles klopte. Wat een architect!

Back To Top