skip to Main Content
Gesmolten Boter

gesmolten boter

Effect van de zon in mijn eetkamer. Dat is de tekst achterop deze foto, gevonden in een doos op een rommelmarkt. Geen naam eronder, wel een jaartal. Mei 1930. Ik was nog lang niet geboren. De zon zou nog 29 jaar lang dag in dag uit op en weer onder moeten gaan. In honderdduizenden huizen. Daarna zou ik pas getuige kunnen zijn van deze foto. Als pasgeboren baby. Een foto met het effect van de zon. Een vlek. Een stukje eetkamer met helemaal niks. Maar pasgeboren baby’s lopen niet op rommelmarkten en rommelen niet in dozen vol met oude ansichtkaarten en vergeelde foto’s. Daarom zou er nog een keer een hele serie jaren verstrijken. Waarin ik moest rijpen. Negenentwintig jaar en een volwassen leeftijd later vindt uitgerekend dit kleine ikje die foto. Valt mijn veel te gretige oog op een intrigerende leegte in het centrum van het beeld. Een leegte als een gat in de tijd, door het effect van de zon. Een mysterieuze vlek middenin een eetkamer. Alsof het zonlicht vloeibaar is en als gesmolten boter van de tafel druipt en voorzichtig een lichtend vetlaagje legt op de vloer. Geen mensen te zien op deze foto. Niemand werd gefotografeerd. De stoel is leeg. Alleen het effect van de zon in de eetkamer. De opname werd ontwikkeld en afgedrukt in een doka waar het stikdonker was. De afdruk werd gekoesterd en met kloppend hart in een geadresseerde envelop geschoven en vlak na zonsondergang gepost. Nadat er een tekst achterop was geschreven. “Effect van de zon in mijn eetkamer, mei 1930”.

 

Back To Top