ritueel

Elke boom is hier een open volière vol gepiep en getsjilp.
Bril op, bril af. Verrekijker op, verrekijker af, aan kijken heb ik hier een dagtaak.
Op het veld, rondom een schuur en een trog, hebben een paard, een ezel en drie schapen hun domicilie.

Tegen half zes valt er een stilte. De vliegen staan in de startblokken.
Elke avond exact om 17.45 uur loopt het paard, achteromkijkend, achter het huis langs. Precies achter Casa Azul gaat hij poepen. Hij blijft even stil staan, tilt z’n staart op en laat wat vallen. Nog geen moment later nadert de ezel. Heel langzaam volgt hij ’t paard dat alweer langszij verdwenen is. Waar het paard gepoept heeft blijft de ezel even staan. Snuffelt belangstellend, kijkt bedachtzaam. Tilt zijn staart op en poept ook. Loopt dan door, richting paard. In de verte naderen de drie schapen. Schaap nummer een (wit, klein) volgt de ezel. Schaap twee (wit, groot) nadert en volgt schaap een. Schaap drie (bruin, groot) staat nog achterstevoren. Draait zich ineens om en hobbelt zachtjes achter schaap een en twee aan. Ze trekken zich alle drie niets aan van de vijgen van het paard en de ontlasting van de ezel.

Als alle vijf dieren voorbij zijn, begint er een verkoelend windje te waaien. Even helemaal geen vogels. Ook de vliegen zijn weer weg. De bomen bewegen.
Het landschap begint wat zwaarder te ademen.