Boomschimmel | Foto -fragment- | Ra Van Der Hoek | 2017
boomschimmel | foto -fragment- | ra van der hoek | 2017

verdwijnpunt

Een eenentwintigste-eeuwse versie van Sherlock Holmes. Met een vergrootglas voor m’n camera sluip ik als een detective rond en openen zich een voor een deuren naar steeds andere kamers. Dieper, verder, op zoek naar aanwijzingen. Naar de spiegelzaal achter het zichtbare. Voor mij is de macrolens een gids die me achter de wereld brengt. Via takken met pluisjes, spinsels en spuugsels, sluip ik door de tunnel van mijn DNA en verdwijn. Ik laat me vangen in een kleverig universum van draden. Ik word spin en prooi tegelijk en keer mezelf binnenstebuiten door het buitenste naar binnen te halen via mijn vergrootglas. Het vergrootglas voor mijn cameralens. Herinneringen, dromen, reflecties, een door elkaar gehusselde tijdlijn. Zonder chronologie. Zonder doel. Een eindeloze caleidoscoop waarin groot en klein onbegrijpelijke begrippen worden. Het perspectief in een duizelingwekkende glijbaan. Wat reusachtig leek blijkt onwaarschijnlijk mini. En andersom.

‘Zij die de kleinheid van de grote dingen in zichzelf niet kunnen voelen, zullen gauw geneigd zijn de grootheid van de kleine dingen in anderen over het hoofd te zien.’ – Kakuzo Okakura, 19e eeuw in: Het boek van de Thee

Hippomal | beeld van Tom Claassen | locatie Anningahof | foto Ra van der Hoek | 2017