berthelots pieper

De late uren voor de zon onder gaat. De zon als een zaklamp met vermoeide batterijen wijst haperend een paar stenen aan. Twee duiven rusten op het karkas van een oude watermolen in een zacht schijnsel. De wind speurt de kust nog eens af en herschikt met milde hand. Golven ademen elastisch.
Mijn camera rammelt, ik wil op pad.

Een klein vogeltje poseert nieuwsgierig vlak voor mijn neus, terwijl ik languit in het zand lig. Mijn zoeker zoekt tussen pasgeboren dingetjes, plantjes zo klein als rafeltjes. Ik close-up en klik en mis. De aarde is zacht, mild en meegaand. Berthelots pieper (Anthus Berthelotti) hipt buiten beeld.

elk dingetje dat
opduikt krijgt van de zon
de juiste schaduw

In het allerlaatste licht wandel ik terug naar huis. Van een korrelige zandwereld, vol fijnzinnigheden duikel ik een grofstoffelijke wereld van lamplicht binnen. Beelden rollen een voor een de camera uit. Ik zie wat ik zag, maar dan van ‘de andere kant’. Stille boodschappen van een universum waaruit ik ben teruggekeerd. Alsof de beelden zichzelf kenbaar hebben gemaakt zonder dat ik daar aan te pas kwam. Ze kropen de bloedbaan van mijn lens binnen en infiltreerden behendig de sensor in mijn binnenste.