skip to Main Content
Hartsgeheimen

hartsgeheimen

De late uren voor de zon onder gaat. Mijn favoriete uren. De dag heeft zijn buikje rond gegeten. De zon als een zaklamp met vermoeide batterijen wijst haperend een paar stenen aan. Twee duiven rusten op het karkas van een oude watermolen in een zacht schijnsel. De wind speurt de kust nog eens af en herschikt met milde hand. Golven rollen elastisch.
Deze momenten koester ik. Mijn camera rammelt, ik wil op pad. Met de drive van iemand die in het diepe springt, maak ik me zo klein als de kleinste grassprietjes. Ik kruip languit door het zand. Vanaf…nee vanuit de aarde richt ik mijn lens.

Een vogeltje poseert nieuwsgierig vlak voor mijn neus. Mijn 100-400 mm is heel ergens anders. Ik close-up te ver en klik en mis. De aarde is zacht en meegaand. Berthelot’s Pieper hipt buiten beeld. Pasgeboren plantjes zo klein als rafeltjes dansen en zitten elkaar speels achterna op de juiste brandpuntsafstand, maar buiten bereik van mijn ogen. Ik zie niet wat ik zie, werp ankers uit. Diafragma, sluitertijd, gevoel, verstand. Mijn geheugenkaart smeult. Brandend zand. Ik smelt tot niks meer.

Dan wandel ik in het allerlaatste licht terug naar mijn huis. Van een korrelige zandwereld, vol hartsgeheimen duikel ik een wat lompere wereld van lamplicht binnen. Op mijn iPad bekijk ik composities en abstracties. Ik zie nu wat ik zag, maar dan van ‘de andere kant’. Als herinneringen aan een universum waaruit ik ben teruggekeerd. Korte termijn herinneringen van onbegrijpelijke momenten. Alsof de beelden zichzelf hebben gevonden zonder dat ik daar aan te pas kwam. Ze kropen de bloedbaan van mijn lens binnen en infiltreerden behendig de sensor in mijn binnenste.

Back To Top