skip to Main Content
Zuurstof
trage herinnering | foto: ra van der hoek

zuurstof

Achter wijd openslaande deuren begint de tuin. Het einde is zo ver weg dat je het ervaart als een oneindige ruimte. Een eindeloos gazon, groener dan groen. Met naaldbomen en kippen en een konijn. Mijn zintuigen ademen het groene groen en de eindeloze ruimte zoals ik het nooit eerder zag. Er is zuurstof, maar als vijfjarige ken ik dat woord nog niet. Het voelt als ruimte om er helemaal te mogen zijn.

Achter in de tuin (je loopt niet gewoon, maar rent er naartoe) hangt een schommel aan een boom. Daar ga ik voorzichtig op zitten en dan word ik zachtjes geduwd. Ik ben een dag geen enig kind. Iedereen is vrolijk, dat doet het groen. Het is zondag en tante maakt macaroni. De volwassenen zitten op pitrieten stoelen en praten. De tuin is buiten en daar ben ik ook. Al ben ik meer van het ‘binnen’ en geen beweger. Toch ben ik in de grote tuin en ik geniet van harmonisch groen, ik ben verbonden met de aarde en met de hemel via de schommel. Het is zondag. De dag waarop de tuin, de hemel, de aarde zich openen voor mij. Niet voor mijzelf, maar voor een groter ik-je.

Ik weet nog hoe de boom zuurstof blies via de schommel over het grasveld. Zuurstof in de vele varens die groener dan groen groeiden naar het licht. Zuurstof in de zondag. Zuurstof in de macaroni. Zuurstof in de kinderen die niet op konden houden met schommelen en met het steeds hoger en hoger duwen van de schommel met mij erop. Het voelde als ‘ruimte’.

Wat me nog te binnen schoot is hoe een woud van rieten stoelen leefde en kraakte toen de macaroni was opgegeten en iedereen weer was verdwenen. De stoelen schommelden, kraakten en dansten tot diep in de nacht en er was helemaal niemand die dat zag.

Ik zat stilletjes op de achterbank en staarde tevreden naar de sterren.

Back To Top